Kennis Instituut Maatschappelijk Vastgoed

"Kaalslag treft primair onderwijs al jaren"

Duizenden leerkrachten staken morgen tegen bezuinigingen op het passend onderwijs. Ons team zal wél gewoon aan het werk gaan, omdat wij een staking op dit moment een te zwaar middel vinden, en ouders en kinderen niet verder willen duperen.

Maar ook wij vinden deze bezuinigingen funest, zeker tegen de achtergrond van de kaalslag die het primair onderwijs al jaren treft.

Leraren staken ook nu niet voor hun salaris. Ze zijn onbaatzuchtig - als de kinderen het maar goed hebben. De bezuinigingen sluipen vrijwel ongemerkt de school in; de effecten ervan worden pas later zichtbaar. Daarom zet ik ze nog even op een rij.

Het begon in 2006. De vergoedingen voor materiële uitgaven in het basisonderwijs werden bevroren. Ook zijn de salarissen niet meer geïndexeerd. Wel kregen we de Dag van de Leerkracht - al moesten we deze helemaal zelf betalen uit de lopende begroting.

Als directeur hoor ik me bezig te houden met onderwijs. De werkelijkheid is anders. Ik houd me bezig met geld. Volgens de minister heb ik een enorme reserve. Er schijnen namelijk miljoenen verstopt te zijn in mijn school. Alweer volgens de minister ben ik onwillig om mijn geld te besteden, daarom stookt hij nu het bezuinigingsvuur verder onder ons op.

Mijn reserves zijn opgebouwd om het ouderdomsverlof (BAPO) te betalen. Ook heb ik reserves voor ouderschapsverlof en groot onderhoud aan de scholen. Ons weerstandsvermogen is in orde. Kortom, we zijn financieel gezond. Mijn miljoenen staan niet in een steunstichting verstopt. U mag de boeken komen inkijken.

De loonkosten zijn trouwens ook gestegen, van 148 naar 156 procent van het bruto salaris. Ook gaan leerkrachten versneld door hun loonschalen. Door de pensioenproblematiek moet er aangezuiverd worden. Al deze zaken moeten we bekostigen terwijl er geen cent extra financiering bijkomt.

Voor computers en methoden is minder geld. Niemand merkt het nog, maar computers gaan een jaar-tje langer mee, en ook de schoolboeken. De kopieerapparaten zijn goedkoop en lopen daarom vaker vast. Op de schoonmaak wordt gekort. Alles moet zo goedkoop mogelijk.

Over een paar jaar komen we erachter dat we met onze versleten spullen nog even door moeten gaan. De afschrijvingstermijnen rekken we op en we hopen dat die gok zich uitbetaalt. Alsof je een auto met roestplekken rijdt en weet dat je er nog jaren mee door moet. Je houdt je hart vast.

Oplossingen hebben we ook, we zijn niet zielig. We laten maximaal 30 kinderen toe per klas en we zijn driftig op zoek naar sponsors. Maar geleidelijk wordt de druk op leerkrachten opgevoerd om meer te doen met minder. Ook het toetreden van extra zorgleerlingen zal z'n effect hebben.

Onderwijs is werk met een hoge intensiteit. Onder bovenstaande condities moeten de komende generaties leerkrachten tot hun 67ste voor de klas staan. Wij leggen de lat hoog. Maar de rek raakt er langzaam uit.

De minister wil de kwaliteit van het onderwijs verhogen. Ik heb een idee. Per kind komt er nu in de gemeentekas een bedrag van 225 euro per jaar binnen. Van dat geld moet alles, van onderhoud tot nieuwbouw van een school, gefinancierd worden. Dat geld is niet geoormerkt. Dat mag een gemeente ook aan lantaarnpalen of aan een nieuw gemeentehuis besteden - en dat gebeurt ook.

Er zijn maar enkele gemeenten die het ten volle aan de scholen toekennen. Dat geld moet geoormerkt worden; het is voor de scholen en nergens anders voor.

Ik realiseer me dat er bezuinigd moet worden. Daarom vraag ik ook niet om meer geld, alleen om dat deel waar we recht op hebben.

Jelmer de Wal, directeur basisonderwijs, Zeist

 

Bron: Trouw

Partners
Institute for Business Research
LinkedIn
E. info@KMVG.nl | www.kmvg.nl